Terug in Ulvenhout

Het is bijna weer zo ver. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot nationale complimentendag

"Wat klink jij beroerd", zegt mijn vriendin, "ik kan wel horen dat je morgen niet meegaat".

Het was een flinke dreun, het bericht dat basisschool De Rosmolen gesloopt werd.

Cha cha cha, wat zullen we eten? Wie is de man die ons dat zeggen kan? De groenteman cha cha cha.

Columniste Karien Damen liet zich inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ze heeft de legende van de witte gans op papier gezet. 

Columniste Karien Damen liet zich inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ze heeft de legende van de witte gans op papier gezet. 

“Slaat u hier maar rechtsaf” Ik zet de richtingaanwijzer aan en rijd een zijstraat in. Het is even stil naast mij.

Op oudejaarsdag was het precies een jaar geleden dat we naar Ulvenhout zijn verhuisd. De Mannen van Stoof hadden nog een gaatje op 31 december. “Vooruit maar,” zeiden wij.

Daar zul je de heilige Agnes hebben, denkt Mathilde. Een grijs autootje rijdt de Slotlaan in en stopt voor haar huis.

Met een levensgevaarlijke uithaal zet ik het mes in de fles bodylotion

Het is momenteel een komen en gaan van koolmeesjes. Ze komen alvast hun woningen voor het volgende seizoen inspecteren.

Het kan nog net, genieten van de herfst. Snel, want er is nachtvorst op komst en dan zullen ook de laatste bladeren van de bomen vallen.

Karien van: "Terug in Ulvenhout" vond het boekje van haar schoolkamp terug en wat bleek: haar herinnering van de boekenwurm klopte heel goed.

Dit verhaal gaat over naar huis willen gaan terwijl je vast zit op een plek waar je niet wilt zijn. We waren gestrand, ver van de bewoonde wereld.

In het kader van Kinderboekenweek 2025 vroegen we onze lezers om een kinderboek te noemen waar ze bijzondere herinneringen aan bewaren. 

Bijna negen maanden wonen we alweer in Ulvenhout. Ondertussen hebben we verschillende keren vrienden en familie uit het westen van het land op bezoek gehad.

‘Joehoe, ik zit hier, op het terras.’
Ik zwaai naar mijn zus. Nu ik weer in de buurt woon, kunnen we vaker zomaar afspreken.

Eitje, dat dacht ik, helemaal nadat ik al een aantal mooie inzendingen voorbij had zien komen.