Terug in Ulvenhout

“Nee, dat kan ik mij gelukkig niet herinneren.”

Ԝe staan voor een vitrinekast met producten die je vroeger bij de drogist kon kopen.

Begin dit jaar maakte ik voor het eerst kennis met Clara.

Een paar weken geleden las ik in BredaVandaag over een film die in Breda is opgenomen en gaat over de weg die inburgeraars volgen om een plekje te veroveren in de Nederlandse samenleving.

We fietsen langs de rand van het Mastbos. Mijn blik valt op een straatnaambordje: Heistraat. Hoeveel Heistraten zijn er eigenlijk in de gemeente Breda?

Mijn zomerse buurtsafari begint met een thuiswedstrijd. De heemkundekring Paulus van Daesdonck heeft in Ulvenhout een eigen museum.

Ik krijg het al benauwd als ik eraan denk.

Het is de eerste avond van de wandelvierdaagse.

Vorig jaar zag ik hem al. We waren op weg naar ons vakantieadres in Hellendoorn.

Zondagavond bel ik met enig schuldgevoel mijn moeder.

Het was een druk weekje.

“Ja, dat deed ik ook toen ik nog jong was. Nu ik 24 ben, moet ik daar eerlijk gezegd niet meer aan denken.”

De ochtendzon werpt de schaduw van een grote vogel op het gordijn.

Het begon met een nachthemd in de uitverkoop, mintgroen en bezaaid met Takkies.

Gistermiddag, wandelend langs de Mark, begon ik spontaan te zingen.

Peer van ’t Gatbroek nam ons in zijn Mijmeringen van februari mee langs de Pennendijk waar hij zoveel jaren met plezier heeft gewoond.

Nog twee weken en dan zijn er verkiezingen voor de gemeenteraad. Je ziet het aan de borden met verkiezingsposters.

Het is bijna weer zo ver. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot nationale complimentendag

"Wat klink jij beroerd", zegt mijn vriendin, "ik kan wel horen dat je morgen niet meegaat".