Columniste Karien Damen liet zich inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ze heeft de legende van de witte gans op papier gezet. Vorige week lazen we hoe Koen tijdens zwaar onweer langs de Mark fietste. Lees nu in het slot hoe Koen thuis wakker wordt. Was het een droom of is het echt gebeurd?

 

… “Het gaat al wat beter, zo te zien”

 

Koen opent langzaam zijn ogen. Een vrouw reikt hem een handdoek aan. Ze heeft een vriendelijk gezicht en een dikke bos rode krullen.

“Geef je jas maar aan mij, dan hang ik hem bij de kachel te drogen. Je was bijna het water in gegleden. Je fiets heb ik tegen de wagen gezet.”

 

De wagen, denkt Koen. Waar is hij beland? Gelijk kijkt hij eens goed om zich heen. De ruimte is helemaal van hout en vol gehangen met foto’s en schilderijen.

 

“Dat is allemaal van vroeger toen ik met mijn vader, moeder en zusje over de aarde zwierf, wij waren reizigers. Blijf maar rustig zitten dan schenk ik een kopje thee voor je in. Daarna kun je wel naar huis, denk ik.”

 

“Ik dacht dat ik een gans zag bij het water, maar het was een vrouw.”

 

“Je hebt haar gezien! Dat is heel bijzonder. Het is de witte gans van de legende, die de mensen hier zijn vergeten. Heel lang geleden stonden er enkele boerderijen langs de oever van de Mark. Een ganzenhoedster wilde haar lievelingsgans redden die vastzat in het riet. Ze viel en is toen meegesleurd door de rivier. Van Gwendolyn, zo heette ze, is nooit meer iets teruggevonden.”

 

Ze zijn allebei even stil. Koen voelt een waas van verdriet over zich heen komen. Dan herinnert hij zich nog iets. “Daarna zag ik een stoet blauwe lichtjes voorbijtrekken. De vrouw in het wit vertoonde zich toen niet meer.”

 

“Ja dat zijn de blauwe reizigers van weleer die over Ulvenhout en de mensen die er wonen waken. Ze hebben Gwendolyn gemaand om je met rust te laten. Soms probeert ze een eenzame voorbijganger het water in te lokken. Dat kunnen ze natuurlijk niet toestaan.” Koen rilt bij de gedachte aan wat hem had kunnen overkomen.

 

Dan klinkt er een zachte gong, het geluid komt van een grote staande klok in de hoek bij de kachel. Tot zijn grote schrik ziet Koen dat het al bijna half acht is. “Ik moet onmiddellijk naar huis, mijn moeder zal vreselijk ongerust zijn.”

 

“Maak je geen zorgen, dat regel ik wel voor je. Ga maar gauw.”

 

De volgende ochtend wordt Koen wakker in zijn eigen bed. Een zonnestraal kriebelt over zijn neus. Hij heeft heerlijk geslapen en iets gedroomd over witte ganzen, blauwe lichtjes en een woonwagen. Of was het echt gebeurd?

 

Beneden zit zijn moeder al aan het ontbijt. “Ik wilde je net wakker gaan maken. Het is al laat, ik heb je brood voor tussen de middag alvast klaargemaakt.” Ze schuift het trommeltje naar hem toe. Koen peilt de stemming van zijn moeder.

 

“Was ik niet erg laat thuis gisteravond”, begint hij voorzichting.

 

Ze kijkt verbaasd op. “Nee hoor, helemaal niet, we hebben samen gezellig zitten eten.”

 

Was het dan toch een droom geweest? Koen besluit op weg naar school maar eens te kijken of hij de woonwagen terug kan vinden. Langs de Mark lijkt het of er nooit een woonwagen heeft gestaan. Als Koen van zijn fiets stapt om te kunnen zien of er sporen in het gras zijn, vliegt er ineens een witte gans op uit het riet. Luid gakkend vliegt hij in de richting van de kerktoren.

 

 

 

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout