Fijne plekken in Breda of: Wat hebben een cupcake en het NAC-stadion met elkaar te maken?

Op een koude, winderige maandagavond liep ik bijna een hele ronde om het donkere NAC-stadion op zoek naar de hoofdingang. Ik had me opgegeven voor een masterclass Fijne plekken in Breda. Die fijne plekken had ik duidelijk nog niet gevonden.

De masterclass werd georganiseerd door de gemeente Breda. De aankondiging daarvoor had ik gevonden in een nieuwsbrief van Breda National Park City. Spreker was Vincent Luyendijk. Een naam die ik kende van een mooi en interessant interview over hoe je levendige en groene steden, wijken en dorpen bouwt. Daar kwam bij dat de Masterclass in het NAC-stadion werd gegeven. Een mooie gelegenheid om dat eens van binnen te zien.

Rode draad

Je kon je gewoon opgeven. Zo kwam het, dat ik, eenmaal binnen, tussen bestuurders, ambtenaren, medewerkers van gezondheidsinstellingen en woningbouworganisaties zat. Op het podium kwamen enkele Bredanaars, waaronder wethouder Anja den Braber, vertellen wat zij een fijne plek vonden. De rode draad in de verhalen was: een plek waar je elkaar groet, waar je je veilig en welkom voelt.

Een van de sprekers was Luara Kamma-Moore van Breda Food Coop, bekend van de gezonde groentepakketten en de rode bus die wekelijks op verschillende plekken verpakkingsvrij voedsel verkoopt. Wortels in Breda is een van haar leveranciers. Om haar verhaal kracht bij te zetten, kregen we biologische cupcakes die speciaal voor ons waren gebakken. Het NAC-stadion veranderde langzaam in een fijne plek.

Rotterdam

In Rotterdam vroegen beleidsmakers zich af waarom kinderen in de wijk Bospolder Tussendijken niet buiten speelden ondanks het zomerse weer. Wat bleek, de temperatuur op het plein kon wel oplopen tot 70 graden Celsius. Samen met Vincent Luyendijk en de bewoners werd het plein opnieuw ingericht. Er kwamen schaduwplekken, waterplekken en bankjes voor de ouders. Nu wordt het plein, zomer of winter, intensief gebruikt.

Volgens Vincent zou het motto: ‘Bouw zoveel mogelijk huizen’ omgebogen moeten worden naar: ‘Ontwikkel een gebied waar de komende vijftig jaar mensen gezond en gelukkig opgroeien, wonen, werken en elkaar ontmoeten.’ En zet bewoners zelf ook aan het werk. De gemeente Breda loopt met zijn Wijkdeals daarin enorm voorop.

Busstation

Talrijke voorbeelden komen voorbij om ons te inspireren met andere ogen naar onze omgeving te kijken. Parijs, waar straten waar een school staat autovrij zijn gemaakt. Een busstation in Heerlen, waar je wacht op de bus wacht in de luwte van een groene overkapping. Een school in de wijk Rijnvliet bij Utrecht, gebouwd midden in een voedselbos. Hij raadde

ons ook aan om op een vrije zaterdagmiddag eens te gaan kijken in het Liniekwartier. Dat ken je niet meer terug.

Maar ik dacht alleen maar aan Ulvenhout. Zou het niet fantastisch zijn om met de bril van Vincent Luyendijk op naar de plannen voor de inrichting van de Dorpstraat te kijken? Of om het terrein rondom het toekomstige depooU op die manier in te richten? Als daar iets van gaat lukken, zorg ik voor cupcakes.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout