Jaren en jaren was carnaval HET feest van het jaar. Met twee ouders die motoren waren achter het ontstaan van jeugdcarnaval, jeugdraden en jeugdprinsen carnaval, werd het me met de paplepel ingegeven. Van Baarle-Nassau, via Gilze naar Rucphen. Drie dagen meelopen met de optocht, hofdame zijn, hossen, springen en zingen.

Heel erg raar

Nadat ik mijn eerste man leerde kennen, tijdens carnaval, werd het minder. Hij vond het niet echt leuk en mijn uitbundigheid werd niet zo gewaardeerd. Het slipte langzaam mijn leven uit. Vorig jaar keken we voor het eerst weer eens naar een optocht. Hier in Ulvenhout. De eerste optocht die ik niet-verkleed keek. Heel erg raar. Ik wist ook meteen dat ik dát niet meer wilde. Óf verkleed, óf niet.

Eerder schreef ik een verhaal over een bezoek aan het bloemencorso. Een vriendin van ons komt van Zundert en had ons uitgenodigd een kijkje achter de schermen te komen nemen. Iets wat lang geslapen heeft, werd door dat bezoek wakker geschud. Het samen doen, gemeenschapszin, de verbondenheid...

Embleem

Een paar weken geleden kwam een man met, ik denk, zijn dochter aan de deur, met de Bosuilenkrant en een embleem. Ze waren verkleed. Nu wilde ik niet alleen een embleem kopen, ik wilde meer. We lazen het Bosuilen programma. De avond met snert leek ons leuk, dus die zetten we in ieder geval op de agenda.

En de optocht? Het leek ons wel een idee om de grote beroemde optocht in Boemeldonk eens te gaan bekijken, maar wel verkleed. Snel naar Goedkoop en Zo. Ik wist dat ze daar carnavalskleren hadden. We vlogen er op donderdag voor carnaval om tien voor vijf binnen. We hadden nog maar goed en wel de rekken met carnavalsoutfits gevonden of ze riepen al: “Wij gaan sluiten.” Nou we vonden snel twee pakken. Alles beter dan niks.

Telefoon

Zondag 15 februari belde de dochter van Hans. Haar telefoon was kapot en ze kon hem laten maken in Etten-Leur, op zondag. Of wij konden rijden? Het was een uur of elf, dus in mijn hoofd kon dat gemakkelijk. De optocht in Boemeldonk begon om twee uur, dacht ik. Bleek twaalf uur te zijn. Voor we terug waren met die telefoon was het bijna twee uur…

Wat nu? We willen toch hier integreren?

We besloten het om te gooien en naar de optocht van de Bosuilen te gaan.

Koud!!!! Maar wel genieten. Tegelijk ook voelen hoe weinig mensen we hier kennen.

Wel kregen we van een deelnemer die zich hard maakt voor depooU een kaartje. Mocht je dat fantastische initiatief nog willen steunen, zet ik dat fotootje erbij. Die reclame mag wel hier denk ik. Ze zijn er bijna, zei hij.

Snert 

Op maandag togen we naar de snert. Die was heerlijk. Maar ook daar bleven we toch een beetje op ons eilandje. Iedereen kent iedereen en wij kennen niemand… Het voelde raar, verlegen en onwennig.

En dat deed ons beseffen dat carnaval niet de gelegenheid is om aansluiting te vinden.

Een vereniging zou enorm helpen, maar met ons onregelmatige werk is dat gewoon nog niet wat kan, dus doen we het er voorlopig mee. De eerste stapjes terug naar carnaval zijn gezet!

Liefs

Erna.

Eerdere verhalen van Erna lezen? Klik op Uit het leven gegrepen