Lieve mensen,

Het heeft weer even geduurd voor jullie iets van mij hoorden. Het was nog helemaal niet zo eenvoudig thuiskomen na ons Sri Lanka avontuur. Naast het tijds- en temperatuurverschil kostte het ons tijd om alles wat er die afgelopen maanden gebeurd is een plekje te geven hier in ons Nederlands bestaan. We waren er ons eigenlijk niet zo van bewust hoeveel impact vooral de laatste maand op ons had. Het resulteerde in een soort ‘nergens zin in hebben’, in ‘maar een beetje rondhangen’ en ons afvragend waar dat nou toch vandaan kwam constateren dat we aan het verwerken waren.

Het was dan ook echt heel erg tof dat we thuiskwamen in de Kerst en Nieuwjaars periode en ook niet zoveel hoefden.

Lampjes, kaarsjes en lichtjes

Inmiddels zijn we wel geland, weer aan het werk en ook echt wel weer ‘thuis’. Een ding wat ons daarbij heeft geholpen was de lichtjes-wandeling. Ik ben dol op lampjes, kaarsjes en lichtjes en in Ons Ulvenhout las ik over een lichtjeswandeling.

Helaas konden we niet op die twee avonden, máár zagen we het bericht dat er heel veel aanmeldingen waren en er mogelijk een derde avond kwam voor mensen op de wachtlijst. Daarvoor aangemeld en tot mijn blijdschap kregen we het bericht dat die én doorging én dat wij eraan mee konden doen.

En zo togen wij 11 januari naar de Pekhoeve. We raakten even aan de praat met wat mensen en na een kwartiertje vertelde Heleen van Doremalen, het creatieve brein achter dit initiatief, dat we allemaal een koptelefoon zouden krijgen waarop muziek en vertelsels te beluisteren zouden zijn terwijl we in stilte een wandeling zouden gaan maken.

Winters koud

Het was enorm verrassend. Het was winters koud, donker en in een groep van ik denk toch wel twintig mensen liepen we naar buiten. Ik loop nooit met een koptelefoon op dus dat voelde best een beetje vreemd. Naast mensen, naast mijn partner lopen in een soort mijn eigen wereldje. Op verschillende plekken in een redelijke straal rondom de Pekhoeve waren lichtprojecties te zien en bij elke projectie kwam er muziek en een aantal verhalen in onze koptelefoon. Ulvenhoutse verhalen, verhalen van jonge en oude mensen, van Ulvenhouters en importmensen, van mannen, vrouwen, jongens, meisjes. Over vroeger, over de oorlog, over nu, over wonen in Ulvenhout.

Heleen had voor dit project afgelopen zomer een heleboel gesprekken gevoerd met allerlei mensen in ons dorp en het gaf mij echt heel erg een gevoel van ‘thuiskomen’.

Ik ben geen Ulvenhoutse, wel een ras-midden/west Brabander. Geboren in Baarle-Nassau, getogen in Gilze, uiteindelijk een paar jaar Rucphen, wat niet mijn thuis is, naar Breda waar ik nooit wen aan de stad, naar Ulvenhout waar ik meer en meer thuiskom. En dit hielp.

Het trotse bezit

Koud en stil kwamen we weer terug bij de Pekhoeve waar we koffiedronken en opnieuw met mensen in gesprek gingen. En waar Heleen nog een verrassing had. We hadden allemaal een soort garderobekaartje gekregen, soort lootje met een nummer.

Bleek er en soort ‘loterij’ aan vast te zitten. De prijs: een originele tekening van #Artvange van de witte gans. Ik had het winnende nummertje… zo ongelofelijk leuk. Dus nu in het trotse bezit van een mooie pentekening met kleuren erachter. Ik kan nergens terugvinden wie of wat Artvange is, mocht een van jullie het weten: ik zou hem of haar graag willen bedanken voor deze mooie en zo onverwachte verrassing. Een extra steentje in het Welkom Thuis-ervaren.

Uiteraard (voor mij) heb ik weer eens geen foto’s gemaakt van de tocht, dus vandaag ‘slechts’ een foto van het kunstwerk.

Liefs

Erna.

Eerdere verhalen van Erna lezen? Klik op Uit het leven gegrepen