Cha cha cha, wat zullen we eten? Wie is de man die ons dat zeggen kan? De groenteman cha cha cha.

Vanochtend onder de douche kwam dit liedje ineens bovendrijven in mijn hoofd. Na het liedje volgde op de radio altijd een gesprekje tussen een man, de groenteman en een vrouw over een gezonde maaltijd met groenten van het seizoen en hoe je dat het beste kon klaar maken.

Ik heb het over bijna zestig jaar geleden. Ik hoefde nog niet school en was de hele dag bij mijn moeder. Zo ging dat in die tijd. Wij hadden al wel een radio in huis. Een grote notenhouten kast op pootjes met twee knopen erop, één om het geluid harder en zachter te zetten en de ander om een zender te zoeken. Je zag dan een dunne naald over een lijstje met exotische namen als Vienne, Warsawa en Tanger maar ook Hilversum glijden. Maar dat kon ik toen nog niet lezen, wel kon ik het gekraak horen als de radio niet precies genoeg op een zender was afgesteld. Soms zelfs stemmen door elkaar. Nog een klein eindje verder draaien en dan hoorde je:

Tja tja tja, wat zullen we eten?

Tja tja tja, wie zal dat weten?

Wie is de man die mij dat zeggen kan?

De Groenteman!... Tja tja tja

Mijn geheugen heeft het dus niet helemaal goed geregistreerd. Het was geen cha cha cha, maar tja, tja, tja. Het klonk in ieder geval wel lekker, als een dansje. Het gesprekje tussen de groenteman en de vrouw eindigde altijd met een stichtelijke boodschap.

’’Onthoud het goed, onthoud het goed’’

’’t Is de groente die ‘t ‘m doet!’’ Tsja tsja tsja

Toen ik wat groter was, werd ik na het radioprogramma met een boodschappentas erop uitgestuurd om de groenten te gaan halen. De groenteboer zat in de Dorpstraat, net voorbij de smid en de fietsenwinkel. Alleen, tegen de tijd dat ik daar aankwam, was ik helemaal vergeten wat ik ging halen. Dan belde de groenteman met de grote zwarte bakelieten telefoon die aan de muur achter de toonbank hing, naar mijn moeder.

“Jullie Karien staat hier maar ze weet niet meer wat ze komt doen.”

Mijn opluchting dat na die vraag alles goed kwam, kan ik nog steeds voelen. Een boodschap die wel is blijven hangen, is hoe lekker groente is. Want tegenwoordig ontvang ik elke donderdag het weekmenu van het Voedingscentrum in mijn mailbox. Genoeg om een hele week te weten wat we zullen eten. Zo eten we vanavond romige tagliatelle met paprika, vis en snijbonen. Wat wil je nog meer, tja, tja, tja?

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout