Vandaag schrijf ik het laatste stukje over onze reis. En dat voelt raar. Het voelt als een afscheid dat ik helemaal niet wil nemen. Door te schrijven konden we jullie meenemen en is er iets van die andere kant van Sri Lanka ook hier in Nederland aangekomen.

 

Het thuiskomen ervaren we nog als helemaal niet zo gemakkelijk. We hangen maar wat rond, dag voor dag uurtjes opschuiven naar de Nederlandse tijd. Voelen hoe koud het hier is. En waar ik me niet zo bewust van was, maar waar Hans me gisteren bewust van maakte. Hij zei: “Het voelt een beetje als een begrafenis. Er is zoiets verschrikkelijks gebeurd, maar de wereld gaat gewoon door.”

Dat doet me realiseren dat we aan het rouwen zijn. Dat schrijvend voel ik hoe waar dat is.

 

Machteloos

Rouwen om de machteloosheid, de afstand, het niet te bevatten wat er in Sri Lanka is gebeurd. Het missen van C. met zijn getreuzel, zijn koppige ideeën en zijn tomeloze inzet de arme mensen in Sri Lanka te helpen. Raaj die élke dag goeiemorgen wenst, de herrie, de koeien op de weg. De gedreven en gemotiveerde Fathers.

 

Terugkijkend liep het hele avontuur volkomen anders dan we vooraf hadden bedacht. Zo gaat dat met avonturen. Het leven laat zich volstrekt niet voorspellen. Daarom houden we er ook zo van. Het heeft ons op een andere manier dan verwacht geraakt in een van onze belangrijkste waardes: bijdragen aan het mooier maken van het leven.

 

They Should

Voelen en realiseren wat de invloed van historische gebeurtenissen in Sri Lanka is op het denken en voelen van de mensen nu. Treuren om de verdeeldheid, de pijn, de overtuigingen.

Wij realiseren ons dan dat wij komen met: “They should open their hearts, they should be honest, they should definitely be more efficient…”

 

Om ons vervolgens te realiseren dat het ook over ons gaat. “They should nothing!” Ze doen wat ze doen. Acceptatie, hooguit eerlijk uiten wat er in ons gebeurt. En soms gewoon ook heerlijk niet!

 

Het avontuur gaat door

Het afscheid nemen op het vliegveld van C. en Ben viel me gemakkelijker omdat we vanuit Nederland meer kunnen gaan doen dan in Sri Lanka zelf. En dat gaan we zeker doen. We zijn voornemens om een stichting in het leven te gaan roepen die als (even hele brede, nog absoluut te verfijnen) doelstelling gaat hebben: Mensen in Sri Lanka te ondersteunen. We hebben al een aantal fondsen gevonden die we hiervoor kunnen benaderen.

 

En het is ook enorm helpend dat er mensen zijn die al eind dit jaar en begin volgend jaar naar Sri Lanka gaan en aangegeven hebben contact te willen maken met C, Sharmilla en Raaj…. Heel erg fijn!

 

Graag sluit ik af met een allerlaatste verzoek: mochten er onder jullie mensen zijn die ons willen helpen met het vervolg op welke manier dan ook: bestuur van de nieuwe stichting, een notaris wetend die de oprichting voor een klein prijsje of beter zou willen doen, mee willen denken aan acties, ideeën hebben over fondsen: alles is welkom.

 

Laat het ons weten door hieronder via de button: Schrijf reactie, een berichtje achter te laten.

 

 

AyuBowa

 

(Het enige woord in die ongelofelijk ingewikkelde taal dat ik na 3 maanden heb onthouden en kan uitspreken: Dank je Wel!)

 

Hele fijne feestdagen en warme, innige dankbare hugs van ons.

 

Meer lezen over onze avonturen? Sri Lanka van de andere kant: https://www.polarsteps.com/ErnaSmeekens/21441047-sri-lanka

 

Eerdere verhalen van Erna lezen? Klik op Uit het leven gegrepen