Het gezegde: Je moet je oude schoenen niet weggooien voordat je nieuwe hebt, is dringend aan herziening toe. Ik heb me er keurig aan gehouden en plak nu toch pleisters op mijn hielen. Had ik mijn oude schoenen nog maar.

Ik droom even weg. Bijna kan ik de zachte binnenkant voelen van dat oude paar. Pantoffeltjes waren het, heerlijk warm. Aan de vorm kon je zien dat ze aan mijn voeten hoorden. Zonder pardon heb ik ze in de prullenbak gegooid nadat ik nieuwe had gekocht. Ik heb er niet eens een foto van gemaakt, gelukkig wel een tekening.

Pluksels

Ik schud het droombeeld van me af. Dit heeft geen zin en heel eerlijk, die oude schoenen waren totaal versleten. Elke keer als ik ze aantrok vlogen de witte pluksels me om de oren. Dat was de vulling van de rand bij de enkels.

Op de eerste wandeling met mijn nieuwe paar voelde ik iets knellen op mijn hiel rechts. Ik maakte mijn veter los en voel of er misschien iets dubbel zat. Aan de binnenkant van de schoen is er geen oneffenheid. Ik trok mijn sok een eindje op. Het hielp niet en het knellen werd uiteindelijk het branden van een blaar.

Veters

Vandaag schijnt de zon en gaan we de smokkelaarsroute lopen. Dat kan echt niet op mijn instappers. Vandaar dat ik pleisters aan het plakken ben. Met een zucht van trek ik mijn nieuwe wandelschoenen aan. Ze zaten niet eens het fijnst bij het passen. Gevallen voor de mooie rood met groene veters, veel mooier dan de veters in al die andere paren. Ja, ja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, nog zo’n gezegde dat overloopt van leedvermaak.

Ze raken vast nog weleens ingelopen maar voor een volgende keer neem ik me voor: Beter is het om je oude schoenen pas weg te gooien als je nieuwe oud en vertrouwd zijn. En dat geldt niet alleen voor schoenen.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout