Verdorie, waarom heeft ze van de week weer een nieuwe sleutel vastgehaakt aan mijn lijf? Ze moest zo nodig een extra stevig slot hebben om haar fiets aan vast te zetten in de stad. Een gewone ketting is niet genoeg. Nu zijn er twee van die sleutels met zo’n zwart hoedje.

Rare luchtjes

Een was al erg genoeg. De hele dag moet ik hun gezeur aanhoren. Dan is het te koud, dan weer te warm. Ze hebben last van het heen en weer slingeren in een jaszak, ze hebben het benauwd omdat we met z’n allen weer eens onder de boodschappen in de tas zijn beland of ze vinden dat de andere sleutels rare luchtjes bij zich dragen.

Ook zoeken die twee overal wat achter. Alsof de rest van de wereld alleen maar kwade bedoelingen heeft. Het lijkt wel of ze elkaar opjutten. Ik kan niet eens meer rustig in het sleutelmandje mijn middagslaapje doen.

Dorpsstraat

Dan zijn die andere sleutels een stuk bedaarder. Die klagen nergens over. Misschien zijn ze bang voor hun hachje. Mevrouw de Eigenaar is namelijk al heel vaak verhuisd. Daarom voelt niemand van de gewone huissleutels zich zeker van zijn plekje aan de bos. Het kan zomaar voorbij zijn. Volgens mij hang je nergens zo lekker aan als aan mij.

Was mijn vriendje Aap er nog maar. Vorige week raakte hij los van het haakje waarmee hij vastzat aan mij. Allemaal zagen we gebeuren dat hij op straat terechtkwam. Hij rolde zo van het fietspad af en kwam midden op de Dorpsstraat tot stilstand. Tot overmaat van ramp kwam net bus 375 aanstormen. Die maakte zoveel lawaai dat niemand mijn schreeuw hoorde. Ik hoop dat Aap geen pijn heeft gehad.

Op niveau

Aap was afkomstig van een tas van een welbekend merk. Zo’n tas waarmee je boomers in toeristische oorden ziet rondstruinen. Hij was de enige met wie ik gesprekken op niveau kon voeren. Tenminste als Mevrouw De Eigenaar zijn duim niet in zijn mond gepropt had.

Ze kan wel De Eigenaar zijn maar erg slim is ze niet. Je wil niet weten hoe vaak ze me niet kan vinden. Hoe ik dan ook roep, ze hoort me niet. Net zoals op die afschuwelijke woensdagmiddag.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout