Dinsdag 19 mei 2026 gingen zeven vrouwen van ‘DAMESCOLLECTIEF’ op stap richting Molenschot, op zoek naar Recreatieboerderij Wilgenhart. Wij werden zeer vriendelijk ontvangen. Normaal zijn zij dinsdags gesloten voor publiek, maar Ingrid kreeg voor elkaar dat wij toch mochten komen, met rondleiding. Lekker rustig zonder schreeuwende en rondrennende kinderen, oma’s en opa’s, mama’s en papa’s!

Wij dronken eerst koffie met een heerlijk groot stuk meringuegebak met karamel en appelgebak dat zij daar zelf gebakken hadden! Shana, een leuk meisje, liep met ons mee naar buiten om uitleg te geven over de alpaca's; die wollige dieren met hun prachtige bruine ogen! Maar... dát was even schrikken: ze waren allemaal net geschoren!! Dus kale alpaca’s!

Alpaca’s zijn sociale kuddedieren die ongeveer 15 tot 20 jaar oud worden. Oorspronkelijk stammen ze af van de vicuňa uit het Andesgebergte. Zij leven strikt in groepsverband met soortgenoten, anders vereenzamen zij. Zij komen van Peru, Bolivia en Chili, en leven op koude, winderige hoogvlaktes tussen 3500 en 5000 meter hoogte. Het zijn prooidieren die bescherming van een groep nodig hebben. Zij leven van grassen, hooi, planten en bladeren. Zij communiceren via een zacht gezoem, lichaamstaal en kunnen bij gevaar naar elkaar spugen!

Wij kregen allemaal een bakje brokjes mee om te voeren. Alpaca’s zijn helemaal géén knuffeldieren, helaas! Wel een beetje aaibaar door die hele zachte prachtige vacht, maar kom je teveel aan de achterkant dan kun je een flinke schop krijgen. Hier stonden allemaal vrouwtjes en ja, de hengst stond achter een hekje! Waarom zouden ze dàt gedaan hebben?!

Wanneer je erover denkt zo’n dier aan te schaffen moet je er minimaal twee of drie kopen. Shana vertelde ons dat zij vijf jaar geleden een hersentumor had gekregen en hierdoor ‘arbeidsongeschikt’ werd verklaard, iets dat zij heel erg vond. Ze is nu begin 20, maar gelukkig kan zij hier werk als vrijwilligster krijgen. Ze is er helemaal op haar plaats en supergelukkig.

Buiten staat een grote 'tunnel’ waar de dieren droog staan bij slecht weer en in de winter. Er stonden ook twee koeien die zij als veulentjes hadden gekregen van de buurman boer die stopte met zijn veestapel. Één probleem hebben ze, deze koe wil iedere keer drinken bij die andere koe, maar er zijn inmiddels geen kalfjes meer! Vandaar een klem op haar neus, zodat het niet meer lukt! Wel een zielig gezicht. Vergelijkbaar met een haarklem, dus kan er zo weer af.

Na afloop hebben wij binnen nog wat gedronken we hebben met zijn allen rondgelopen in het winkeltje. Daar hebben wij nog best voor wat omzet gezorgd, vooral de heerlijke warme wollen sokken! Maar stil was het er niet meer. Naast ons stond de grote ‘stamtafel’. Daar zat het personeel spelletjes te spelen met allerlei vragen die zij moesten beantwoorden. Dus... dolle pret en zoveel enthousiasme dat wij elkaar niet meer, of nauwelijks, konden verstaan! Hoezo géén gillende, rondrennende kinderen??

Maar ja, ze waren ook niet voor niets gesloten, hè, en wij hebben genoten. Ook van hun plezier!