’Vandaag heeft Erwin eens een keer gelijk,’ roept E. Hij wijst naar de donkere lucht buiten Erwin is Erwin Kroll en in de vorige eeuw deed hij het weerbericht aan het eind van het journaal van acht uur.

‘Je bedoelt Marco,’ zeg ik, maar eigenlijk heeft E helemaal geen zin om aan Marco te wennen. Marco is er alweer een poosje, net als Roosmarijn. En hoe heet die nieuwe ook alweer, die onhandige?

Hekel

Het is precies waar ik vroeger zo’n hekel aan had bij ouder wordende mensen. Dat ze maar niet wilden wennen aan nieuwigheden. Zelf betrap ik me erop dat de nieuwe namen van ministeries er bij mij niet meer in willen. En zeg nou zelf, het ministerie van I en M dat is toch niks? Het doet me denken aan dat boek van die schrijfster uit de vorige eeuw, Conny Palmen: In Memoriam. Och nee, dat ministerie heet tegenwoordig I en W.

Ik dacht altijd dat oudere mensen steeds minder in staat waren met veranderingen om te gaan. Nu weet ik beter, het is gewoon onwil. Het zoveelste nieuwe gezicht, nieuwe naam of nieuwe wat dan ook. Tegen de tijd dat ik me het gebruik heb aangeleerd dient zich er alweer een nieuwe variant aan. Ik begin er niet meer aan. Zoiets. 

Hip

Of zou het wijsheid zijn. De wetenschap dat de wereld voortdurend in verandering is, maakt een toevallige naam niet zo belangrijk. Het is toch maar tijdelijk net als de regen buiten. Ik hoef niet meer zo nodig bij de tijd te zijn. Iemand die om acht uur de televisie aanzet om naar het journaal te kijken, is sowieso niet hip.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout