Het is mooi geweest, ik ben er even helemaal klaar mee. Ik zit helemaal op links vanuit de veronderstelling dat ik niet vaak word gebruikt. Maar dat is bij deze schrijfster totaal niet het geval. Regelmatig ben ik aan de beurt en slaat ze me ongenadig hard aan. Dat mens heeft ook nooit een fatsoenlijk typediploma behaald. Dus ben ik in actie gekomen om haar een lesje te leren.

Kapsones

Q, die sowieso altijd chagrijnig is, doet mee. Hij kan niet uitstaan dat hij in de Nederlandse taal zo ԝeinig aan bod komt. Als het al eens gebeurt dan is het altijd in combinatie met die onuitstaanbare U. Wij vinden dat een letter met kapsones, precies in het midden terwijl hij nauwelijks meedoet. Aan E naast ons heb je niets. Die zegt altijd dat ze het met ons eens is maar als het erop aankomt geeft ze niet thuis. Nee, die vindt het veel te lekker om te shinen.

Terwijl wij, de Q en de W, net zo beroemd zijn als E dankzij de uitvinding, door Christopher Sholes in 1873, van het Qwertytoetsenbord. Er is zelfs een planetoïde naar ons vernoemd. Vroeger typten mensen op mechanische machines. Elke letter ԝas een hamertje dat als er opgedrukt werd tegen een inktlint aansloeg. Zo kwam de gewenste letter op papier terecht. Omdat de hamertjes bij snel typen nogal eens in elkaar verward raakten, moest de oorspronkelijk alfabetische volgorde aangepast worden. Knappe kop hoor, die uitvinder.

Domweg

Ik ben mijn actie begonnen met speldenprikjes. Af en toe weigerde ik in beweging te komen en ontstond er een spatie. Helaas wist ze dat soepel op te lossen. Ze klikte domweg op invoegen en via symbool vond ze een w of een W, net hoe het uitkwam. Ik moest dus iets anders verzinnen, iets slimmers. Iets wat ze niet direct in de gaten had omdat de spellingscontrole het niet opmerkt. Woordjes die zonder een w ook betekenis hebben, zoals as, at enzovoort. Doorzichtig? Ik vond hem zelf eigenlijk wel briljant.

Volgens mij begint ze nu wel door te krijgen dat we toe zijn aan een beetje rust. Sterker nog, ze begint zelf ook vermoeid te raken van het steeds maar weer controleren van haar tekst. Ze ramt nu een paar keer achter elkaar op mij of houdt me wel een halve minuut lang ingedrukt. Soms laat ik dan expres ineens los en verschijnen er wel zes forse W’s achter elkaar.

Zo meteen bergt ze ons samen met muis en snoer op in de laptoptas. Wij gaan de kast is. Zij gaat met vakantie naar intersijk, tot over tee eken!

P.s. misschien stuurt ze wel een vakantiekiek.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout