Op 1 mei zaten Hans en ik buiten. Het was tegen 12 uur en ik zei: “Ha, tis de eerste. Zo dadelijk gaan de sirenes.”

We wachtten… en wachtten en de sirenes gingen niet. Ik was helemaal verbaasd. Zou iemand iets vergeten zijn aan te zetten? Hoe werkt dat eigenlijk met die sirenes? En ergens had ik ook iets gehoord dat dat afgeschaft zou worden, maar dat zou nu toch niet al zijn?

In de waan van de dagen vergat ik het echter weer.

Geen kerkklok

Een paar nachten verder lag ik wakker, al een tijdje en ik wachtte op de kerkklok. Mijn baken

’s nachts. Ik wachtte… en wachtte… en er kwam geen klok. Het bleef stil. Zou ik ‘m gemist hebben? Weer ingedommeld zijn? Hmm.

De dag erna gingen we erop letten, maar er klonk geen klok op het halve, noch op het hele uur. Wat is dat nu?

Geen sirenes, geen kerkklok. Het werd een dingetje. Om 12 uur hoorden we wel het dagelijks gelui en ook om 6 uur deed de klok het, maar de uren sloegen niet…

Zo fascinerend wat er dan in mijn hoofd gebeurt. Er komen aannames: er zal toch niet iemand geklaagd hebben over geluidsoverlast? Een nieuwe bewoner of zo? Daar had ik wel eens iets over gelezen, dat mensen geen klok meer dulden.

Of zou het te maken hebben met dat er geen tekenen van religie meer gehoord mogen worden? Ook zo’n bericht waar ik een klok en klepel gevoel bij had.

Het lied van Wim Sonneveld speelt dan door mijn hoofd: “Ik was een kind en kon niet weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan…” Dat zal toch niet waar zijn?

Schiermonnikoog

 Ik zocht op internet. Ja hoor, berichten dat klokgelui niet meer mag… Maar dat ging over 2024… Desalniettemin: Beláchelijk! Ik vond er wat van! En vroeg me af: wie kan me daar nou informatie over geven.

Veel te drukke agenda om daar echt mee bezig te zijn, dus het bleef beperkt tot mijn hoofd. Maar daar speelde het heftig. Ik realiseerde me hoe veel ik van klokken hou. Ze vergezellen me al mijn hele leven. Het geeft rust, is vertrouwd, ’s nachts een baken.

Ooit waren we aan het werk op Schiermonnikoog. Daar is een vuurtoren. ’s Nachts streek het licht over het plafond van de slaapkamer. Ik realiseerde me toen al dat als je geboren bent in de buurt van een vuurtoren en daarmee opgroeit, dat dat een belangrijk ding in je leven kan zijn. Iets waar je van houdt, dat bij je hoort. En nu de klok niet sloeg realiseerde ik me intens dat ik dat dus met klokgelui heb…

Verontwaardiging

 Hoe meer iets in mijn hoofd zit, hoe groter het wordt. Al mijn verontwaardiging over regels die klokgelui verbieden, want stel je toch voor dat het een religieuze uiting zou zijn, alsof religie iets is dat niet mag en al mijn verontwaardiging over mensen die klagen over klokken vierden hoogtijdagen in mijn hoofd.

Gelukkig kan ik ook van een afstandje naar mezelf kijken en zien hoe me dit dus raakte. Hoe belangrijk die klokken zijn in mijn leven. Dat ik ze echt mis als ze er opeens niet zijn. En ook dat ik dan verlang naar informatie: Waarom zijn ze stil? Komt het wel nog terug? Of zijn ze stuk? Of even in rust?

Hele en halve uren

 Ze doen het weer. Opeens sloeg de klok weer vier uur, half vijf en vijf uur. Mijn hart sprong op! Ik ben er nog een paar uur scherp op gebleven, maar ja hoor: de klokken slaan weer hun halve en hele uren. Wat een geruststelling. En wat bijzonder te ervaren hoe belangrijk die dus zijn in mijn leven.

Dank je wel klok in de Ulvenhoutse kerk. Dat je zo trouw alle halve en hele uren slaat. En heel speciaal hier in Ulvenhout ook nog elke dag het 12^e en 6^e uur in de middag. Heerlijk!!

Liefs

Erna

Eerdere verhalen van Erna lezen? Klik op Uit het leven gegrepen