Zondagavond bel ik met enig schuldgevoel mijn moeder. Jaren geleden heeft ze Moederdag afgeschaft. Ze deelde dat mee op een manier dat wij kinderen wisten: Hier valt niets tegen in te brengen.

Gelukkig, ze had zich die dag prima vermaakt, had ongestoord naar een etappe van de Giro kunnen kijken.

Suikerzoet

Waarom dan toch een schuldgevoel? De afgelopen weken werd ik steeds met mijn neus op de feiten gedrukt. In alle media grijnst het suikerzoete roze je toe. De mooiste boeketten, de lekkerste geuren in de vorm van zeepjes, parfums en crèmes springen in beeld om voor je moeder gekocht te worden.

Maar ik herinner me ook alle aandacht die het kreeg op school. We kwamen thuis met een knutselwerkje of een uit het hoofd geleerd versje. Ouders konden er zo niet om heen, Moederdag moest gevierd worden. Hetzelfde gold voor een verjaardag. Daar heb ik nog een voorbeeld van teruggevonden in mijn schatkist. Het is een dubbelgevouwen kleurplaat met binnenin een passend gedichtje. Duidelijk geschreven door de juf.

Doorslaand succes

Moederdag is ooit overgewaaid uit de Verenigde Staten. Bedacht vanuit een christelijke traditie om het moederschap te eren. Toen eenmaal de commerciële potentie werd ingezien, werd het een doorslaand succes.

Terwijl de emoties over die eerste zondag in mei gemengd zijn. Dat komt door de vanzelfsprekendheid waarmee verondersteld wordt dat iedere vrouw moeder wil of kan worden. Voor mij geldt dat laatste en dat maakt de dag tegelijk verdrietig. Maar ook het feit dat je wel ouder bent maar dat niet kunt delen met je eigen moeder, is extra pijnlijk op zo’n dag.

Gedoe

Ik vroeg zondag daarom aan mijn moeder waarom ze ooit Moederdag heeft afgeschaft. Dat was, zei ze, vanwege al het gedoe. Jullie moeten allemaal je eigen leven leiden. Ga gewoon iets leuks doen. Voor mij is het elke dag Moederdag.

Andere verhalen lezen van Karien? Klik op Terug in Ulvenhout